เซลล์แมน ผู้อิ่มหมีพีมันที่สุดในเชียงใหม่

ก็เป็นธรรมดา  เวลาดองบล๊อกนานๆ  คนธรรมดาทั่วไปก็จะบอกว่า "งานยุ่งไม่ค่อยได้อัพ"

แต่ผมไม่แก้ตัวแบบนั้นหรอกมันธรรมดาไป

แล้วหายไปไหนมา

ที่ดองบล๊อกไม่ใช่อะไรหรอกครับ "เปลี่ยนพาสเวิร์ดเอ๊กซ์ทีนแล้วลืม"    ฟังดูดีใช่มะ

เนื่องจากได้โทรศัพท์เครื่องใหม่มา  สามารถท่องเนตจากโทรศัพท์  แต่พาสเวิร์ดเก่าที่ใช้อยู่ไม่สามารถพิมพ์บนคีย์บอร์ดมือถือได้  จึงตัดสินใจเปลี่ยนพาสเวิร์ดยกชุด  แทบไม่น่าเชื่อว่าชีวิตในโลกไซเบอร์ของผม  มีล๊อกอินเกือบ 40 แห่ง  ที่ใช้งานเป็นประจำ ประมาณ10++   พอเปลี่ยนพาสเวิร์ดก็งานเข้าละครับ  

วันแรกๆจำได้  วันต่อไปลืม  พอล๊อกอินเข้าไปแล้วเด้ง   ก็เริ่มหงุดหงิดตัวเอง  งานที่รีบๆก็ต้องเสียเวลาไปเชคที่ออฟฟิซ   แบบนี้เรียกหาเหาใส่หัวจริงๆ

อีกเรื่องคือต้นเดือนที่ผ่านมา ขับรถผ่านร้านขายส่งเหล้าเจ้าที่ผมซื้อของประจำ  เค้าขึ้นป้ายว่าเซ้งด่วน เข้าไปสอบถามได้ความว่าเจ้าของเค้าจะย้ายครอบครัวไปอยู่เมืองนอก  เลยขายกิจการทั้งหมด    ด้วยความที่อยากหาเหาใส่หัว  เลยตัดสินใจซื้อไว้ทั้งร้านเลย  ( รวยจังนะแก )   ขูดเงินเก็บจนหมดตูด   ซื้อกิจการขายส่งไว้  แล้วเข้ามาสวมรอยเป็นเถ้าแก่  ตั้งแต่วันเสาร์ที่ผ่านมา

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป  ค้นพบว่าธุรกิจค้าส่งเหล้าเหนื่อยได้ถ้วยเลย   และงานประจำผมก็ไม่ได้ลาออกแต่อย่างใด  งานนี้หาเหาใส่หัวสองเด้งเลย  ช่วงไฮซีซั่นของการเที่ยวเชียงใหม่เริ่มแล้ว  งานยุ่งเป็นสองเท่า  ร้านตัวเองอีก  เลยไม่อัพบล๊อก  ( ฟังดูดีมั้ย )