คนเราเนาะ ไม่ใช่พระเอกหนัง จะได้ทำเป็นทุกอย่างเป็นพนักงานออฟซฟิซดีๆ พอเป็นพระเอกแค่นั้นแหละ ขับเครื่องบินได้เฉยเลย แต่นั่นมันห่างไกลมนุษย์ปุถุชนคนธรรมดาเกิ๊นไป ต่อไปนี้เฮียจะขอยกตัวอย่าง 5 สิ่งที่คนทั่วไปทำได้เป็นมาตรฐานแต่จนปูนนี้เฮียยังทำไม่ได้เลยอ่า…

อันดับ 5 เตะบอล

เตะฟุตบอล ใช่…ได้ยินไม่ผิด แค่เตะฟุตบอลเนี่ยแหละ “แอร๊ยยยย…กากว่ะ” ( เดี๋ยวขอตัวเอาลูกตะกั่วไปฝากคนแซวก่อนนะ ) คือจริงๆแล้วผมเล่นกีฬาได้นะ แต่ต้องเป็นกีฬาที่มีเนตกั้นระหว่างกลางเท่านั้น วอลเล่ย์บอล ปิงปอง เทนนิส ผมเล่นได้ทั้งนั้นแหละ แต่ฟุตบอลนี่มันต้องปะทะไง จำได้ว่าตอนเด็กๆเคยเล่นฟุตบอลแล้วโดนปะทะจนหลับกลางอากาศเลย เลยแม่งฝังใจ ไม่เล่นตั้งแต่นั้นมา พอโตขึ้นมาอีกหน่อยมัธยมต้น ได้เล่นอีก ( คือมันมีวิชาเรียนตอน ม.1 ) ก็เซ็งสัดๆ  ครูเจษ ( ตอนนี้จากไปแล้วนะครู เสียใจนะครับ ) ให้เอาบอลมาตั้งกลางสนาม แล้วเตะให้ไกลที่สุด พวกเพื่อนๆแม่งเลว เตะโคตรไกลอ่ะ รู้ว่ากูไม่เก่งก็ใส่สุดชีวิต พอถึงคิวผม เดินถอยมายี่สิบก้าว วิ่งเร็วๆ กะซัลโวเต็มๆ ย้ากกกก….ปุ  บอลลอยไปไกลสามเมตรถ้วน ฮาตรึม… กูเกลียดบอล  ทุกวันนี้เตะบอลเก่งที่สุดตอนเล่นบอลกับลูกแค่นั้นแหละ อีกตอนคือวินนิ่งมั้ยสาด… ทุกวันนี้ถึงผมจะเตะบอลไม่ได้ แต่ผมดูบอลนะครับ เป็นแฟนหงษ์แดงตัวยงเลยนะ

อันดับ 4 เดินตามทิศ

บอกตำแหน่งด้วยทิศ ผมจะมึนตึ๊บทุกครั้งเวลาที่ถามสถานที่ตำแหน่งกับคนรุ่นพ่อเป็นต้นไป เช่น
“วัดมะเขือแจ้ไปทางไหนคับ”
“ขับไปทางเหนือ สองกิโล เจอแยกให้เลี้ยวซ้าย วัดอยู่ตะวันออก”  เจร้สสสส….

หรือ
“บ้านลุงปั๋นไปทางไหนคับ”

“ตะวันออกบ้านอ้ายมาฮั่นเนาะ”

ตายตั้งแต่ตะวันออกละคับ จำได้เลาๆตอนเด็กๆ ครูสอนว่า ตอนเช้าให้หันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์ ซ้ายมือคือทิศเหนือ ขวามือคือทิศใต้  ปัญหาคือ ตอนนี้ตอนเที่ยง ตะวันตรงหัว หาทิศตะวันออกไม่เจอไง ผมไม่ใช่คนแถวนี้ด้วยจะได้จำได้ว่าพระอาทิตย์มันขึ้นตรงไหน หรือจะให้ตั้งเต้นท์นอนมันตรงนี้แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยสืบเอาว่าตะวันออกอยู่ตรงไหน

หรืออีกอย่างเวลาบอกตำแหน่งกันในบ้านเนี่ย มันไม่รู้ทิศแล้วไง แล้วยิ่งไปต่างบ้านต่างเมืองอีก โฮ้ยยยยยยย…

อันดับ 3 ตีกลอง

ตีกลองในที่นี้ไม่ได้หมายถึงกลองในวงดรตรีเท่ๆนะ อันนั้นมันง่อยไป ของเฮียนี่ง่อยกว่านั้น คือกลองแต๊กที่เค้าเชียร์บอลกันเนี่ยแหละ ตุ่มๆ ไทยแลนด์…แต็กๆ ไทยแลนด์ ปู้นๆๆๆๆๆ ( ให้จินตนาการอยู่ในสนามบอลนะ) นั่นแหละไอ่กลองแต๊กๆนั่นแหละ แม่งอย่าให้เฮียได้ตีนะ ล่มทุกครั้งเลย ไม่รู้ต่อมกลองแต๊กเป็นอะไร ตีทีไร คร่อมทุกที หลังๆเพื่อนเริ่มจับทางได้ มึงเอาธงไป  โบกยังไงก็ไม่ล่ม

อันดับ 2 น๊อกมืดสี

น๊อกมืด หมายถึงใส่หมวกกันน๊อกติดฟิล์มดำเกินไป อ่ะไม่ใช่… น๊อกมืดคืออาการแดกไพ่รัมมี่รอบวง โดยไม่เปิดโอกาสให้คู่ต่อสู้ได้แก้ตัว แถมยังมีโอกาสอมอีโตอีกด้วย โหดร้ายเลือดเย็นพอๆกับจอมมารเซารอนในลอร์ดออฟเดอะริง โหดกว่ากาแฟแก้วละร้อยห้าสิบที่สตาร์บัค โหดสัดๆ โหดมว๊ากก

น๊อกมืดที่ดีต้องเก็บอาการให้อยู่ ห้ามกรุ้มกริ่ม ห้ามยิ้มมุมปาก ห้ามเปิดโอกาสให้ขาอื่นได้เกิด มันยากมากนะ เวลาคั่วอยู่มันจะแอบยิ้มในใจ แล้วมันทะลึ่งแอบยิ้มออกมาข้างนอก เสียอาการไปหมดชาวบ้านจับได้ รีบเกิดเลยอดน๊อกมืด…

ผมเคยครั้งนึงจำได้แม่นเลย น๊อกมืด…สี ผมลุกขึ้นเต้นระบำ วิ่งเหมือนหมาโดนน้ำร้อน กะว่าวันนี้กูจะปลดหนี้ ธกส. ขาไพ่ทั้งโต๊ะเห็นท่าไม่ดี แม่งล้มโต๊ะ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กูหลับก่อนนะปฟนโทรมาตาม พ่อกูมารอที่บ้าน ต้องรีบไปรับแม่ …เจ้ดเด้  ตกลงว่าอดกินตัง ไม่นับน๊อก…น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรั่งพรู

อันดับ 1 สอบใบขับขี่

ปีนี้อายุขึ้นเลขสามแล้ว ไม่มีใบขับขี่..ทั้งมอเตอร์ไซค์ และรถยนต์ ง่อยมาก

ย้อนกลับไปตอนปี 2537 สอบใบขับขี่มอเตอร์ไซค์ครั้งแรก สอบตกข้อเขียน 2 ครั้ง เจ้าหน้าที่คุมสอบให้ไปอ่านมาใหม่ สอบครั้งที่สาม ตกอีก โง่วววมาก…  จริงๆแล้วผมเป็นคนเรียนดีนะ แต่ข้อสอบกฎจราจรมันเห่ยเฟ่ยมาก  ภาษาที่ใช้มันเข้าใจยากอ่ะ “ทางร่วมทางแยก” “ทางคับขัน” “ทางเอก” ทางโท” เยอะว่ะ ผมมีความรู้สึกเหมือนอ่านภาษามนุษย์ต่างดาว เลยสอบข้อเขียนตกประชดแม่งเลย

วันแรกสอบตกข้อเขียน เจ้าหน้าที่บอกว่าพรุ่งนี้มาสอบใหม่นะน้อง อีกวันที่มาสอบ เจ้าหน้าที่คนเดิมคงสมเพชเวทนา ให้สอบผ่าน ( ผมไม่รู้หรอกว่าคะแนนจริงๆได้เท่าไหร่ ผมก็ไม่ทะลึ่งไปถามด้วย เกิดตกมาอีกจะซวย ) ไฟต์ต่อไปต้องสอบปฏิบัติ ………ไม่ต้องเดาเลยพี่น้อง ตกอีก ผมมันแพ้สนามสอบ…แต่สุดท้ายพระเจ้าไม่ทิ้งคนดี วันที่สามมาสอบ ผ่านทุกด่าน ได้ใบขับขี่ใส่กระเป๋าตังค์สบายๆ

จากนั้นโดนหัวปิงปองยึดใบขับขี่ แล้วไม่ไปเอาออกมา จนหมดอายุ พอจะไปสอบอีกทีนี้เกิดอาการแพ้ข้อสอบล่ะครับ ถ่วงนู่นถ่วงนี่จนเวลาล่วงเลยเอาป่านนี้ แต่ไม่นานนี้คงต้องไปสอบจริงจังละ เพราะซื้อมอไซค์มาคันนึงขืนไม่มีใบขับขี่คงแว้นได้แค่ปากซอย…

ผมมีไอเดียดีกว่านั้น

“ใครพอจะหาที่ซื้อใบขับขี่ได้มั่งครับ”

  ………………………………………..

 

credit: Monday Magazine by ADAY ฉบับที่เท่าไหร่จำไม่ได้แล้ว จำได้ว่าบิ๊กบุญเขียนไว้ ผมเลยเอาหัวเรื่องมาเขียนมั่ง

PS. Monday E-Magazine ซื้อได้ที่ร้าน AIS bookstore ของเค้าดีมากนะ ไฮลี่เรคคอมเมนต์ อ่านแล้วมีกำลังใจสู้วันจันทร์ รายละเอียดตามไปเลย

Comment

Comment:

Tweet